this is
the archive

the watchers tour will take place summer/autumn 2010,
exact dates to be announced

pictures from paradiso watchers launch….

de Volkskrant, april 12, 2010, Berend Jan Bockting

Het Amsterdamse poppodium Paradiso was vrijdag voor de tweede keer het decor van het tweejaarlijkse Palais Paradiso, een avond vol 2.0kunstinstallaties, waarop bezoekers in een actieve rol worden gedwongen.

Het moet een bizar gezicht zijn geweest voor de argeloze bezoeker die de grote zaal van Paradiso vrijdag binnenstapte. Daar gluurden zo’n vijftien mensen, met een koptelefoon op, door een verrekijker naar het balkon op de eerste verdieping. Als een groep vogelspotters op een dansvloer. ‘Daar moeten we snel vrienden mee worden’, zegt een nieuwsgierige bezoekster tegen haar metgezel.

Organisator Jeldau Kwikkel selecteerde nadrukkelijk ‘multimediale kunstvormen die live worden gepresenteerd’. Vernieuwing is daarbij een sleutelwoord, zonder dat het ontoegankelijk te wordt.

‘Ik hou van kunst die zichzelf uitlegt’, zegt Kwikkel. ‘Dat je geen A4’tje nodig hebt om het te snappen.’ Dankzij haar werk voor de Museumnacht merkte ze dat haar eigen smaak iets toegankelijks heeft. ‘Dat wil ik met Palais Paradiso graag uitdragen.’

Zestien verschillende acts vullen deze avond het strak geregisseerde programma. ‘Ik probeer alle ruimtes te gebruiken, maar in Paradiso is dat lastig’, zegt Kwikkel. ‘Het gebouw is heel dominant, zonder witte ruimtes. Het is altijd puzzelen om alles goed tot zijn recht te laten komen.’

Bij The Watchers van de Britse performancekunstenaar Martin Butler, dat deze avond na twee jaar voorbereiding voor het eerst is te zien, valt alles samen. Op het balkon, dat drie zijden van de zaal omringt, staan zes acteurs in een fel spotlicht. Een bleke man met zwarte snor die in een stoel voor zich uit prevelt; een meisje op haar knieën; een oudere vrouw, huilend aan de telefoon. Wanneer je de verrekijker op hen richt, komen ze verder tot leven; kleine gebaren vallen plotseling op – een gebalde vuist, samengeknepen ogen, trillende benen. Via de koptelefoon hoor je wat ze zeggen. Alsof zich voor de lens van de verrekijker een film afspeelt.

Het verbaast niet dat Butler zich liet inspireren door de Hitchcock-thriller Rear Window. ‘Je bespioneert deze mensen tijdens een persoonlijk, intiem moment’, zegt hij. ‘Ik vroeg mij af wat er gebeurt als je ze ook daadwerkelijk hoort.’ Wat de acteurs precies zeggen, is minder interessant. Het gaat om de gluurder die hen betrapt, en vervolgens direct met zijn eigen voyeurisme wordt geconfronteerd.

Opvallend is ook de performance van de in Berlijn wonende Nederlander Constant Dullaart. Op een groot videoscherm logt hij in op een betaalde porno-chatsite met twee vensters; op het een zien we via een live verbinding twee naakte dames, op het ander Dullaart, die met een aantal gekleurde kartonnetjes de screensaver van een dvd-speler nabootst. De vrouwen kijken wat verward, maar gaan tot Dullaarts verbazing stoïcijns door met hun bezigheden.

‘Ik wil vooral kritisch kijken naar veranderende verhoudingen tussen mensen die dankzij deze vormen van nieuwe media ontstaan’, zegt Dullaart. ‘Eigenlijk is het natuurlijk vreemd dat je die vrouwen betaalt om zo’n rol aan te nemen.’ Oordelen doet Dullaart naar eigen zeggen niet. ‘Het is aan het publiek om het wel of niet denigrerend te vinden.’ Wel toont hij de dames uiteindelijk de regels van zijn spel. Wanneer zijn duurbetaalde credits bijna op zijn, zwenkt de webcam naar de zaal en verbreekt de verbinding.

Six plays in six different languages, simultaneously played out in the windows and rooms of a building at night

Each play has the same dramaturgical timeline but the context of the play/performance, will differ with each window.

The plays are watched from a building opposite, each audience member is equipped with there own telescope or binoculars, as they scan from window to window, the public create their own narrative lines.

Each performance space has its own live radio (i-pod radio) broadcast, transmitting the soundscape (which could be either soundscape or text) to a radio device that each audience member has. As the public track from performance to performance they are able to also tune into the matching soundscape.

Paradiso, Amsterdam
April 9, 2010 @ 8.00 pm